Dryf - Gończy Polski

Na długo przed II wojną światowa hodował je płk Józef Pawłusiewicz. Były to psy używane głównie do polowania, ale również do pilnowania obejścia. Zawsze były to psy doskonałe użytkowo ale też nie zawsze ostre w stosunku do obcych.

	Wzorzec rasy - podział gr. VI FCI. W XVII wieku żaden szanujący się polski dwór szlachecki nie mógł obyć się bez posiadania sfory psów gończych. W XIX wieku polscy myśliwi - w zależności od ukształtowania terenu i zwierzyny, na którą polowali odróżniali gończe od ogarów. Gończy Polski Na początku drugiej połowy XX wieku usystematyzowaną hodowlą psów gończych zajmowali się przede wszystkim płk Piotr Kartawik i płk Józef Pawłusiewicz. Pierwszy hodował psy większe i cięższe, drugi mniejsze. Psy (ogary) płk Pawłusiewicza należały do mniejszych, lżejszych i ciemniejszych, u których kolor czarny zawsze zachodził na głowę.
Na długo przed II wojną światowa hodował je płk Józef Pawłusiewicz. Były to psy używane głównie do polowania, ale również do pilnowania obejścia. Zawsze były to psy doskonałe użytkowo ale też nie zawsze ostre w stosunku do obcych. Druga wojna światowa i burzliwe czasy powojenne wyniszczyły w Polsce również psy. W Polsce - po wojnie, hodowlą polskich psów gończych zajął się wspomniany już płk inż. Józef Pawłusiewicz oraz płk Piotr Kartawik. Płk Pawłusiewicz swoja hodowlę psów gończych oparł na psach odziedziczonych po swoim ojcu oraz ocalałych na polskich ziemiach z zawieruchy wojennej egzemplarzach, które sam wyszukiwał, głównie na terenach Polski południowej. Zaczął je hodować pod nazwą Ogar Polski z przydomkiem "z Karpat". Płk Piotr Kartawik swoją hodowlę ogarów oparł na psach sprowadzonych ze swojego rodzinnego majątku na Białorusi (Kresy Wschodnie). Psy (ogary) płk Kartawika były większe, cięższe, mocniejszej budowy, zazwyczaj o umaszczeniu czaprakowym. W czasie gdy populacja ogarów typu Pawłusiewicza była dość liczna (były już psy posiadające wpis do PKR), opracowano wzorzec rasy OGAR POLSKI - wpisany do rejestru FCI w 1966 r. - na podstawie psów pochodzących z Kresów Wschodnich tj. ogarów płk Piotra Kartawika. Z chwilą zatwierdzenie powyższego wzorca, ogary płk Pawłusiewicza (obecna nazwa GOŃCZY POLSKI) nie mieściły się we wzorcu, na wystawach były dyskwalifikowane (!) i na wiele, wiele lat zostały zepchnięte do roli psów nierasowych. Cały wysiłek hodowlany płk Pawłusiewicza poszedł na marne! Na szczęście (!) psy w typie "ogarów Pawłusiewicza" uratowały doskonale cechy użytkowe (ogromna wytrzymałość, ciętość, zwinność, brawurowa odwaga połączona z roztropnością, podatność na tresurę - krótko mówiąc skuteczność dzikarzy i tropowców), wykorzystywane przez myśliwych. Tak więc, hodowano je wyłącznie w celach użytkowych i nie przywiązywano wagi do prowadzenia jakiejkolwiek dokumentacji. Po śmierci płk Pawłusiewicza (w 1978 r.) - uznając obie grupy za jedną rasę - zezwolono na krzyżowanie OGARÓW POLSKICH z ogarami płk Pawłusiewicza. Gdy okazało się, że krzyżowanie nie odnosi pożądanych efektów, Związek Kynologiczny podjął decyzję (w 1983 r.) o otwarciu odrębnej księgi wstępnej dla "ogarów Pawłusiewicza" pod nazwą GOŃCZY POLSKI. Od tej chwili rozpoczęła się ponownie żmudna praca hodowlana, polegająca na przekrzyżowaniu pozostałości psów z hodowli Pawłusiewicza z psami użytkowymi z terenów podgórskich (zwłaszcza z Bukowiny Tatrzańskiej), co pozwoliło utrwalić i wzmocnić typ gończego polskiego. Jako pierwsze do księgi wstępnej zostały wpisane m.in: GAMA (KW.T-1/83/GP - wł. Jerzy Zwierzyński), MERA (KW.T-2/83/GP - wł. Ewa Danielska), a także AMI (KW.T-4/83/GP - wł. Jan Głód). GAMA dała początek hodowli z Bukowiny Tatrzańskiej, zaś MERA hodowli z Gorczańskiego Sioła. W tym czasie powstały również takie hodowle jak: z Olczańskiego Wierchu, Leśna Zgraja, z Kongresówki. Do jednych z najstarszych i czynnie działających do chwili obecnej hodowli bez wątpienia można zaliczyć hodowle Inny Świat (Dariusza Kołuckiego) i Cnotliwy Nos (Wojciecha Machaja). Odtwarzać rasę unikając zinbredowania (kojarzenie krewniacze) z zaledwie kilku zarejestrowanych egzemplarzy jest bardzo trudno. Hodowcy mając na uwadze dobro rasy, przetrwanie walorów użytkowych - łączyli psy już zarejestrowane i spełniające wszelkie wymagania hodowlano-formalne z wyszukiwanymi egzemplarzami psów w typie gończych polskich, o doskonałych walorach użytkowych (zwłaszcza w Bieszczadach i na Podkarpaciu), ale nie zarejestrowanymi w Związku Kynologicznym i nie spełniającymi wymagań formalnych. np. właściciel nie był członkiem Związku Kynologicznego lub pies posiadał tylko metrykę. W takich przypadkach pochodzenie tego rodzaju potomstwa traktowane było przez Związek Kynologiczny jako NN, a miot uzyskiwał wpis KW. Nie zależnie od przyjętej metody hodowlanej, dzięki takim hodowcą - zapaleńcom zawdzięczamy obecną populację gończego polskiego. Pierwsze psy rodowodowe tej rasy przyszły na świat dopiero w 1989 roku w hodowli z Cisówki. Był to miot po PROCIE z Kazimierzowa i RAFIE z Kongresówki, wśród których pies o imieniu PROT jako pierwszy przedstawiciel tej rasy uzyskał championat. Podjęto starania aby wzorzec rasy został zatwierdzony i oficjalnie zarejestrowany przez FCI jako piąta polska rasa. W listopadzie 2006 roku staranie te zostały zakończone sukcesem. Gończy Polski jest piątą polską rasą uznawaną przez FCI i zarejestrowaną w grupie psów gończych pod numerem 354 jako Polish Hunting Dog.	Buków k. Wodzisławia i Łąka k. Pszczyny Dwumiesięczny Dryf Chęciny Dido na stawie i Ojców Dryf i Kuleczka Zamek w Chęcinach

Druga wojna światowa i burzliwe czasy powojenne wyniszczyły w Polsce również psy.
W Polsce - po wojnie, hodowlą polskich psów gończych zajął się wspomniany już płk inż. Józef Pawłusiewicz oraz płk Piotr Kartawik. Płk Pawłusiewicz swoja hodowlę psów gończych oparł na psach odziedziczonych po swoim ojcu oraz ocalałych na polskich ziemiach z zawieruchy wojennej egzemplarzach, które sam wyszukiwał, głównie na terenach Polski południowej. Zaczął je hodować pod nazwą Ogar Polski z przydomkiem "z Karpat".

Płk Piotr Kartawik swoją hodowlę ogarów oparł na psach sprowadzonych ze swojego rodzinnego majątku na Białorusi (Kresy Wschodnie). Psy (ogary) płk Kartawika były większe, cięższe, mocniejszej budowy, zazwyczaj o umaszczeniu czaprakowym.

W czasie gdy populacja ogarów typu Pawłusiewicza była dość liczna (były już psy posiadające wpis do PKR), opracowano wzorzec rasy OGAR POLSKI - wpisany do rejestru FCI w 1966 r. - na podstawie psów pochodzących z Kresów Wschodnich tj. ogarów płk Piotra Kartawika.

Z chwilą zatwierdzenie powyższego wzorca, ogary płk Pawłusiewicza (obecna nazwa GOŃCZY POLSKI) nie mieściły się we wzorcu, na wystawach były dyskwalifikowane (!) i na wiele, wiele lat zostały zepchnięte do roli psów nierasowych. Cały wysiłek hodowlany płk Pawłusiewicza poszedł na marne! Na szczęście (!) psy w typie "ogarów Pawłusiewicza" uratowały doskonale cechy użytkowe (ogromna wytrzymałość, ciętość, zwinność, brawurowa odwaga połączona z roztropnością, podatność na tresurę - krótko mówiąc skuteczność dzikarzy i tropowców), wykorzystywane przez myśliwych. Tak więc, hodowano je wyłącznie w celach użytkowych i nie przywiązywano wagi do prowadzenia jakiejkolwiek dokumentacji.

Po śmierci płk Pawłusiewicza (w 1978 r.) - uznając obie grupy za jedną rasę - zezwolono na krzyżowanie OGARÓW POLSKICH z ogarami płk Pawłusiewicza.

Gdy okazało się, że krzyżowanie nie odnosi pożądanych efektów, Związek Kynologiczny podjął decyzję (w 1983 r.) o otwarciu odrębnej księgi wstępnej dla "ogarów Pawłusiewicza" pod nazwą GOŃCZY POLSKI.
Od tej chwili rozpoczęła się ponownie żmudna praca hodowlana, polegająca na przekrzyżowaniu pozostałości psów z hodowli Pawłusiewicza z psami użytkowymi z terenów podgórskich (zwłaszcza z Bukowiny Tatrzańskiej), co pozwoliło utrwalić i wzmocnić typ gończego polskiego.

Jako pierwsze do księgi wstępnej zostały wpisane m.in: GAMA (KW.T-1/83/GP - wł. Jerzy Zwierzyński), MERA (KW.T-2/83/GP - wł. Ewa Danielska), a także AMI (KW.T-4/83/GP - wł. Jan Głód). GAMA dała początek hodowli z Bukowiny Tatrzańskiej, zaś MERA hodowli z Gorczańskiego Sioła.
W tym czasie powstały również takie hodowle jak: z Olczańskiego Wierchu, Leśna Zgraja, z Kongresówki. Do jednych z najstarszych i czynnie działających do chwili obecnej hodowli bez wątpienia można zaliczyć hodowle Inny Świat (Dariusza Kołuckiego) i Cnotliwy Nos (Wojciecha Machaja).

Odtwarzać rasę unikając zinbredowania (kojarzenie krewniacze) z zaledwie kilku zarejestrowanych egzemplarzy jest bardzo trudno.
Hodowcy mając na uwadze dobro rasy, przetrwanie walorów użytkowych - łączyli psy już zarejestrowane i spełniające wszelkie wymagania hodowlano-formalne z wyszukiwanymi egzemplarzami psów w typie gończych polskich, o doskonałych walorach użytkowych (zwłaszcza w Bieszczadach i na Podkarpaciu), ale nie zarejestrowanymi w Związku Kynologicznym i nie spełniającymi wymagań formalnych.
np. właściciel nie był członkiem Związku Kynologicznego lub pies posiadał tylko metrykę. W takich przypadkach pochodzenie tego rodzaju potomstwa traktowane było przez Związek Kynologiczny jako NN, a miot uzyskiwał wpis KW. Nie zależnie od przyjętej metody hodowlanej, dzięki takim hodowcą - zapaleńcom zawdzięczamy obecną populację gończego polskiego.

Pierwsze psy rodowodowe tej rasy przyszły na świat dopiero w 1989 roku w hodowli z Cisówki. Był to miot po PROCIE z Kazimierzowa i RAFIE z Kongresówki, wśród których pies o imieniu PROT jako pierwszy przedstawiciel tej rasy uzyskał championat.

Podjęto starania aby wzorzec rasy został zatwierdzony i oficjalnie zarejestrowany przez FCI jako piąta polska rasa.
W listopadzie 2006 roku staranie te zostały zakończone sukcesem.

Gończy Polski jest piątą polską rasą uznawaną przez FCI i zarejestrowaną w grupie psów gończych pod numerem 354 jako Polish Hunting Dog.